แฟ้มข่าว: ทำเว็บ-บล็อกช่วยสร้างรายได้คนพิการ

หัวข้อข่าว : ทำเว็บ-บล็อกช่วยสร้างรายได้คนพิการ
พก.จับมือ คนทำเว็บ งัดทีมวิทยากร อบรมหลักสูตรอาชีพทำเว็บบล็อก เว็บไซต์ เพื่อสร้างรายได้บนอินเทอร์เน็ตครั้งที่1 ยังพบตั้งเป้าสร้างรายได้จริง …

เมื่อคนพิการไม่ได้ถูกทอดทิ้ง หรือจำกัดขีดความสามารถอีกต่อไป หลายฝ่ายสนัยสนุน นับจากนี้ ช่องว่างที่เคยเกิดขึ้นคงถูกปิดลง บริษัท พีดับบลิวดี เอาท์ซอส เมเนจเมนท์ จำกัด ซึ่งเป็นองค์กรที่มุ่งเน้นในการสร้างอาชีพให้กับคนพิการ ควบคู่กับการนำแนวคิดด้านการบริหารจัดการ และเทคโนโลยีมาปรับใช้ในการพัฒนาอาชีพ ได้รับการสนับสนุนจาก สำนักงานส่งเสริม และพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ (พก.) กระทรวงการพัฒนาสังคม และความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ในการจัดโครงการอบรม “หลักสูตรอาชีพทำเว็บบล็อก เว็บไซต์ เพื่อสร้างรายได้บนอินเทอร์เน็ต” หรือ WeBlog Camp 2009 ครั้งที่ 1

เปิดรับสมัครคนพิการ เข้ารับการอบรมจำนวน 25 คน เป็นคนพิการจำนวน 20 คน คนปกติจำนวน 5 คน ระยะการฝึกอบรม 22 วัน ระหว่างวันที่ 16 ก.ค.2552 ถึง 21 ส.ค.2552 เว้นวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 10.30 น. – 16.30 น. ระหว่างการอบรมจะได้รับเบี้ยเลี้ยงวันละ 160 บาท ค่าเดินทางวันละ 30 บาท หลังอบรมเสร็จ และโอกาสได้ร่วมงานกับทางบริษัทฯ หรือฝึกงานในบริษัท ที่เกี่ยวข้องกับงานด้านอินเทอร์เน็ต

นางมยุรี ผิวสุวรรณ ผู้อำนวยการ สำนักงานส่งเสริมศักยภาพ และสิทธิของผู้พิการ สำนักงานส่งเสริม และพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ (พก.) กระทรวงการพัฒนาสังคม และความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) ชี้แจงถึงความร่วมมือครั้งนี้ว่า การอบรมมีหลักสูตรที่แน่นอนจึงผลักดันเข้าสู่โครงการต้นกล้าอาชีพ โดยคาดว่าจะได้รับการตอบรับจากรัฐบาล และอยากให้ผู้พิการตั้งใจอบรมอย่างจริงจัง

ผอ.พก. เปิดเผยต่อว่า สำนักงานสถิติแห่งชาติ (สสช.)สำรวจผู้พิการ ปี2550 พบว่ามีจำนวน 1.9 ล้านคน หนึ่งในจำนวนนี้ ได้ขึ้นทะเบียน เพื่อรับสิทธิของคนพิการประมาณ 8 แสนคนทั่วประเทศ ขณะเดียวกัน ตั้งแต่ปี 2540 พม.มีนโยบายจะให้เบี้ยยังชีพ กับคนพิการครบทุกคนที่จดทะเบียน 500 บาท ต่อเดือน เพื่อสนับสนุนให้คนพิการเข้าถึงกิจกรรมทางสังคมเท่านั้น ไม่รวมกับเบี้ยผู้สูงอายุ

ดร.ทัศนัย วงศ์พิเศษกุล รองผู้อำนวยการ สำนักงานอุทยานการเรียนรู้ รักษาการผู้อำนวยการสำนักงานอุทยานการเรียนรู้ หรือทีเคปาร์ค ชี้แจงความร่วมมือครั้งนี้ว่า โครงการดังกล่าวเป็นหนึ่งในภาระกิจของทีเคปาร์คนอกจากนี้ ยังทำให้คนพิการพัฒนาศักยภาพ และความรู้ได้หลายส่วนรวมถึสามารถประกอบอาชีพ โดยเฉพาะบริษัทที่ให้ความร่วมมือทั้งหมด จะเป็นช่องทางให้ผู้พิการใช้ประกอบอาชีพหลังอบรมเสร็จ

นายอัครวุฒิ ตำราเรียง ประธานกรรมการ บริษัทมาร์เวลิค เอนจิ้น วิทยากรอบรมหลักสูตรจูมล่า แสดงความคิดเห็นว่า ขณะนี้ เรื่องทำเว็บไซต์สามารถรับมาทำที่บ้านได้ หรือที่ที่มีอินเทอร์เน็ตได้ เมื่อรู้ขอบเขตงาน นอกจากนี้ ยังมองว่าการทำงานของคนพิการไม่มีอุปสรรคกับถ้าใช้เครื่องมือให้คล่อง

“เราคุยอยู่กับฝั่งตรงข้าม ไม่รู้หรอกว่า คนนั้นเป็นเด็กผู้ใหญ่ หรือคนแก่ ส่วนความเข้าใจ ดูจากเนื้องหาที่จัดมาตั้งแต่ต้น มองว่าควรปูพื้นฐานทั้งหมดโดยเริ่มตั้งแต่ใช้คอมพิวเตอร์ ควบคู่กับพื้นฐานด้านการตลาด พร้อมกับความเข้าใจอินเทอร์เน็ต ก่อนจะลงมือใช้เครื่องมือเข้าถึงอินเทอร์เน็ตเหล่านั้น” วิทยากรอบรมหลักสูตรจูมล่า กล่าว

นายปรีดา ลิ้มนนทกุล กรรมการผู้จัดการ บริษัท พีดับบิวดี เอาท์ซอร์ส เมเนจเมนท์ จำกัด (ผู้ทุพพลภาพ) กล่าวถึงการคัดเลือกผู้พิการเข้าอบรมครั้งนี้ว่า ดูจากความตั้งใจ เนื่องจากเป็นโครงการเล็ก จึงต้องการประเมินจากโครงการแรกก่อนว่าประสบความสำเร็จ ขณะเดียวกัน คาดว่าจะเพิ่มจำนวนได้ในครั้งต่อไป
“อยากให้โครงการแรกประสบความสำเร็จก่อน และให้คนพิการที่มาเรียน เกิดรายได้จริง การตลาดบนเว็บได้ ขณะเดียวกัน ต้องดูผลการเรียนครั้งนี้ การตั้งใจและนำคนกลุ่มนี้ โดยเน้นการประกอบอาชีพอิสระ ไม่ต้องมีหน่วยงานมารองรับ” กก.บ.พีดับบิวดีฯ กล่าว

นายปรีดา กล่าวทิ้งท้ายว่า อยากให้ทุกคนตั้งใจ เหมือนอย่างตนเองเริ่มต้นจากความไม่เป็นมาก่อน อย่างไรก็ตาม ผู้พิการที่เข้ารับการอบรมครั้งนี้ มีอายุตั้งแต่ 18-58 ปี นอกจากนี้ ยังพบว่าปัญหาที่พบผู้พิการหูหนวกสมัครเข้ามา จึงต้องใช้ล่าม และล่ามไม่มีความรู้ด้านอินเทอร์เน็ต งบประมาณที่ใช้ไม่เพียงพอ

เป็นเรื่องที่น่ายินดี เมื่อมีผู้จุดพลุเปิดประตูสู่การรายได้ให้กับผู้พิการ เพราะทุกคนเท่าเทียม กันในสังคม คราวนี้ก็อยู่ที่ว่าความตั้งใจ เอาจริงเอาจังของผู้พิการจะเต็มเปี่ยมขนาดไหน แม้ว่าก้าวแรกของการเริ่มต้นจะเป็นพบอุปสรรคอยู่บ้าง แต่คาดว่าทุกฝ่าย คงใช้เป็นแนวทาง เพื่อปรับปรุงให้ก้าวที่สอง และก้าวต่อไปเดินได้อย่างราบเรียบ...

กนกรัตน์ โกวิชัย

itdigest@thairath.co.th

บทความจาก : ไทยรัฐ

วันที่ : 20 กรกฎาคม 2552
ที่มา : http://www.bcoms.net/article/detail.asp?id=874

น่าเสียดายที่อ่านข่าวนี้ช้าเกินไป แต่ไม่เป็นไร เมื่อวันที่ 14 /10/52 ก็เพิ่งไปลงทะเบียนเรียนการสร้างเว็บไซต์ ที่กรมพัฒนาฝีมือแรงงาน จ.เชียงใหม่ มา ชำระค่าเรียนไป 1,000เรียน 30 ชั่วโมง ก็หวังว่าจะได้ความรู้มาพัฒนาและใช้ประโยชน์จากความรู้ที่ได้ให้มากที่สุด ก็ละกัน

มิตรภาพที่มากกว่าเพื่อน

รูปเนี่ย ถ่ายที่โรงแรม OASIS HOTEL อยู่หน้าสถานีรถไฟเชียงใหม่

บรรยายใต้ภาพ: เอริ์ธเพื่อนรัก กะแฟน(พัดลม)  ก็เจ้ยังโสด หันซ้ายหันขวาเจอพัดลมก็ลากมาร่วมแจม

แถมพ่วงเอาเพื่อนลูกหนึ่งมาเคียงข้างบันทึกภาพให้จดจำกันซะหน่อย

เอริ์ธ ณธกมล รุ่งทิม เพื่อนที่แสนดีในชีวิต

ฮัลโหล สวัสดีจ๊ะ แม่น้องเจแปน เป็นไงบ้างจ๊ะ เจแปนแฟมิลี่ สบายดีไหม

เสียงทักทายเสียงใสแจ๋ว จากป้าเอริ์ธดังตามสายมา (อดีตเป็นแค่เอริ์ธ (เพื่อนสุดเลิฟ) ปัจจุบัน เลื่อนตำแหน่งเป็นป้า อย่างไม่ค่อยเต็มใจหนัก อิอิอิ)

ป้าอยู่ OASIS HOTEL ไม่

ทราบว่า พ่อน้องเจแปน ลูกเจแปน เจแปนแฟมิลี่ พอจะมาหาป้าได้ไหมจ๊ะ

ป้าเพิ่งมาถึงเชียงใหม่เมื่อเช้า (She มาอัดรายการ สถานีอนามัย ที่ON AIR ทางไทยทีวีน่ะ ) ซึ่งเราม่ะได้เจอกันตั้งแต่เจแปนบุตรชายของแม่ปอยยังเป็นวุ้นอยู่เลย

เราปะกัน(ปะ แปลว่า พบ)ที่โรงแรมแล้วไปต่อกันที่คาร์ฟู หม่ำๆ ส่งป้าshop (อ้อ ป้ามากะบอดี้การ์ดสาวเหลือน้อย นาม คุณยายหน่อย) และสนทนากันพอหอมปาก ก็ส่งป้ากลับห้องเพราะป้าต้องเตรียมตัว กะสคริปรายการที่ต้องอัดต่อพรุ่งนี้ (ใจจริงถ้าให้เราคุยกันเวลาแค่ช่วงวันช่วงคืนเท่าไร ก็ไม่พอหรอก) เราต้องลาจากด้วยความจำเป็น พบกันพอหายคิดถึง .....

ณ วันนี้ เอารูป ป้า หลาน กะ แม่ปอย มาอัพบล็อก พอเป็นน้ำจิ้ม เอาไว้สอบเสร็จนะ มีเรื่องราวดีๆ มิตรภาพระหว่าง ปอยกะเอริ์ธ มาเราให้อ่านยาวๆๆ เพราะเรื่องของเราสองคนต้องขยาย มีอะไรมากมายที่อยากถ่ายทอดและร่วมแบ่งปันให้กันอีกเยอะ คอยติดตามนะจ๊ะ

แนะนำ พอสังเขป ปัจจุบัน ป้าเอริ์ธทำงานเป็นล่ามภาษาอังกฤษ(กับศัพท์เฉพาะทางการแพทย์ ) ส่วนใหญ่จะเป็นงานเกี่ยวกับคนพิการ และหนึ่งในผู้ดำเนินรายการสถานีอนามัย ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวี ทุกวันอังคาร ส่วนเวลา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะบ่ายโมง หรือบ่ายโมงครึ่งโดยประมาณ

มองนิค วิจิซิค แล้วย้อนมองตัวเอง

ต้องขอบพระคุณพระเจ้าที่สุด ที่พระองค์ได้ทรงใช้ นิค วิจิซิค ให้กำเนิดมาเพื่อเป็นพยานที่ดีเยี่ยม

เมื่อได้อ่านเรื่องราวชีวิตของคุณนิค แล้วอดไม่ได้ที่จะย้อนมองชีวิตของตนเอง แม้ชีวิตของเรามีความต่าง แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้รับเหมือนๆ กัน นั่นก็คือ พระกรุณาจากพระเจ้าที่ส่งให้เรามีชีวิตที่บังเกิดใหม่และความรอด พระกำลัง และโล่กำบังภัย กับชีวิตใหม่ที่พระองค์ทรงไถ่ให้เราทั้งหลายพ้นจากบาป และเติบโตทางฝ่ายจิตวิญญาณ และตามอย่างพระองค์ แม้ไม่ง่ายที่จะเป็นได้ดั่งพระองค์แต่การมีความหวังใจเสมอ ก็ทำให้กระดูกนั้นชุ่ม ชีวิตก็ยืนยาว

ผู้ที่เป็นคริสเตียนเหมือนกัน อ่านข้อความพรรณาข้างต้น คงไม่งง หรือสงสัย แต่ผู้อื่นที่ไม่ได้เป็นคริสเตียนอาจจะสงสัยบ้างก็ไม่แปลก สั้นๆ ง่ายๆ ชีวิตที่มีแต่สันติสุขนั้นเริ่มต้นมาจากการรู้จักพระเจ้านั่นเองล่ะค่ะ

Nick Vujicic แสงไฟในตะเกียงที่พระเจ้าประทาน

นิค วูจิซิค Nick Vujicic (รวมคลิปและภาพ)เป็นชาว ออสเตรเลีย เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2525 จากพ่อแม่ชาวเซอร์เบียซึ่งอุทิศตนให้คริสต์ศาสนา นิค วูจิซิคเกิดมาไม่มีแขนทั้งสองข้าง มีขาสั้นๆ ข้างเดียวที่มีนิ้วโป้งสองนิ้วเท่านั้น
แทนที่จะมัวหมกมุ่นสงสารตัวเอง หรือโกรธเกรี้ยวผู้คนรอบข้างด้วยเหตุผลต่างๆ นานาของ “ความไม่ยุติธรรม” (Why me?) เขากลับบอกพ่อแม่ว่าเขาอยากใช้ชีวิตปกติ ไม่ต้องการให้ใครมาดูแล หรือปฏิบัติต่อเขาอย่างพิเศษ — แล้วเขาก็ใช้ชีวิตปกติ ไปโรงเรียนสามัญเรียนร่วมกับเพื่อนที่มีร่างกายสมบูรณ์ ผู้คนต่างมองเขาอย่างประหลาดใจ โดยที่ไม่ได้ตระหนักเลยว่าสิ่งที่พวกเขาคิดกับความเป็นจริงนั้น เป็นคนละเรื่องเลย เขาเรียนจบทางบัญชี และปัจจุบันเป็นนักสร้างแรงบันดาลใจที่เดินรอบโลก เพื่อพูดกับเด็ก-วัยรุ่นที่มีความคับข้องใจ ไม่พอใจ เป็นตัวอย่างที่มีชีวิต แสดงให้เห็นว่าที่แต่ละคนมีนั้น ยิ่งใหญ่ขนาดไหน จะทุกข์ร้อนอะไรนักหนา

"No arms, No legs, No worries"An amazing story of faith in adversity. If Nick's story doesn't convince us about God's love & His power & what faith can do, then nothing else will.เรื่องเล่าอันน่าอัศจรรย์ใจเกี่ยวกับความเชื่อในภาวะ อันยากลำบาก ถ้าเรื่องของนิคไม่ทำให้เราเชื่อเรื่องความรักของพระเจ้าและพลังของพระองค์ รวมถึงสิ่งที่ความเชื่อนั้นทำให้เกิดขึ้นได้ ก็คงไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้เราเชื่อได้อีกแล้วMy name is Nick Vujicic and I give God the Glory for how He has used my testimony to touch thousands of hearts around the world!ผมชื่อ นิค วูจิซิค และผมขอมอบสิ่งดีต่าง ๆ ให้เป็นของพระเจ้าสำหรับโอกาสการเป็นพยานของผมที่จับต้องหัวใจของคนนับแสนทั่วโลก!I was born without limbs and doctors have no medical explanation for this birth "defect". As you can imagine, I was faced with many challenges and obstacles.ผมเกิดมาโดยที่ไม่มี แขนขาและหมอก็หาคำอธิบายทางการแพทย์ไม่ได้สำหรับ "ข้อบกพร่อง" จากการกำเนิดนี้ อย่างที่คุณน่าจะจินตนาการได้ว่าผมต้องเจอกับความท้าทายและอุปสรรคมากมาย"Consider it pure joy, my Brothers, whenever you face trials of many kinds.""คิดซะว่ามันเป็นความรู้สึกเป็นสุขอันบริสุทธิ์เถิดพี่น้อง เมื่อไหร่ก็ตามที่เราต้องเจอกับการทดลองในหลายรูปแบบ"

....To count our hurt, pain and struggle as nothing but pure joy? As my parents were Christians, and my Dad even a Pastor of our church, they knew that verse very well....ให้ถือ ว่าความเจ็บปวด ความทุกข์ยาก และการต่อสู้ดิ้นรนของเราเป็นความรู้สึกอันเป็นสุขงั้นเหรอ? ด้วยความที่พ่อแม่ของผมเป็นคริสเตียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อของผมที่เป็นนักเทศน์ในโบสถ์ พวกเค้ารู้ซื้งในคำพูดนั้นเป็นอย่างดีHowever, on the morning of the 4th of December 1982 in Melbourne (Australia), the last two words on the minds of my parents was "Praise God!".อย่าง ไรก็ตาม เช้าวันหนึ่งของวันที่ 4 ธันวาคม ปี 1982 ที่เมืองเมลเบิร์น (ประเทศออกเตรเลีย) สองคำสุดท้ายที่อยู่ในใจของพ่อแม่ผมก็คือ "สรรเสริญพระเจ้า!"Their firstborn son had been born without limbs! There were no warnings or time to prepare themselves for it. The doctors we shocked and had no answers at all! There is still no medical reason why this had happened and Nick now has a Brother and Sister who were born just like any other baby.ลูก ชายคนแรกของพวกเขาเกิดมาไม่มีแขนขา! ไม่มีคำเตือนใด ๆ หรือแม้แต่เวลาให้เตรียมใจสำหรับเรื่องนี้ หมอก็ตกใจและไม่มีคำตอบใด ๆ เลย! ยังคงไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ใด ๆ ที่จะอธิบายได้ว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น และตอนนี้นิคมีทั้งน้องชายและน้องสาวที่เกิดมาเหมือนกับเดกปกติคนอื่น ๆThe whole church mourned over my birth and my parents were absolutely devastated. Everyone asked, "if God is a God of Love, then why would God let something this bad happen to not just anyone, but dedicated Christians?" My Dad thought I wouldn't survive for very long, but tests proved that I was a healthy baby boy just with a few limbs missing.คน ทั้งโบสถ์เศร้าโศกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับการเกิดมาของผม และพ่อแม่ผมก็รู้สึกไปกับเรื่องเหล่านั้น ทุกคนถามว่า "ถ้าพระเจ้าเป็นพระเจ้าแห่งความรัก ถ้างั้นทำไมพระองค์ถึงยอมให้สิ่งเลวร้ายแบบนี้เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่กับใครคนอื่น แต่กับคริสเตียนที่ทุ่มเทแบบนี้" พ่อผมไม่คิดว่าผมจะมีชิวิตอยู่ได้นานนัก แต่ผลการทดสอบกลับบอกว่าผมเป็นเด็กผู้ชายแข็งแรง เพียงแค่แขนขาหายไปเท่านั้นเอง
Understandably, my parents had strong concern and evident fears of what kind of life I'd be able to lead. God provided them strength, wisdom and courage through those early years and soon after that I was old enough to go to school.พ่อแม่ผมมีความกังวลอย่างมากและแสดงให้ เห็นถึงความกลัวว่าชีวิตแบบไหนกันนะที่ผมจะเติบโตขึ้นมา ซึ่งมันก็เข้าใจได้อยู่หรอก แต่ว่าพระเจ้าก็ให้ความเข้มแข็ง สติปัญญา และความกล้าแก่พวกท่านในการที่จะผ่านสิ่งเหล่านี้ไปได้ในช่วงปีแรก ๆ และไม่นานหลังจากนั้นผมก็โตพอที่จะไปโรงเรียนได้The law in Australia didn't allow me to be integrated into a main-stream school because of my physical disability. God did miracles and gave my Mom the strength to fight for the law to be changed. I was one of the first disabled students to be integrated into a main-stream school.กฎหมาย ในประเทศไม่อนุญาตให้ผมได้เข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดเนื่องจากสภาพความบกพร่อง ทางร่างกายของผม แต่พระเจ้าก็ทำเรื่องมหัศจรรย์และให้พลังแก่แม่ผมในการที่จะต่อสู้กับกฎหมาย เพื่อให้มันเปลี่ยนไป ผมเป็นคนหนึ่งในนักเรียนที่พิการรุ่นแรกที่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนในระดับ หน้าI liked going to school, and just try to live life like everyone else, but it was in my early years of school where I encountered uncomfortable times of feeling rejected, weird and bullied because of my physical difference. It was very hard for me to get used to, but with the support of my parents, I started to develop attitudes and values which helped me overcome these challenging times.ผม ชอบไปโรงเรียนและพยายามที่จะมีชีวิตเหมือนกับคนอื่น ๆ แต่ผมก็ได้รับรู้ในปีแรก ๆ ของการไปโรงเรียนถึงเวลาที่รู้สึกไม่สบายใจอันเกิดจากการถูกปฎิเสธ รู้สึกแปลกแยกและถูกล้อเลียนจากความแตกต่างทางร่างกายของผม เป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะชินกับความรู้สึกนั้น แต่ด้วยการสนับสนุนของพ่อแม่ ผมเริ่มที่จะพัฒนาทัศนคติที่ดีและคุณค่าที่ช่วยให้ผมก้าวผ่านเวลาแห่งความ ท้าทายนั้น

I knew that I was different but on the inside I was just like everyone else. There were many times when I felt so low that I wouldn't go to school just so I didn't have to face all the negative attention. I was encouraged by my parents to ignore them and to try start making friends by just talking with some kids. Soon the students realized that I was just like them, and starting there God kept on blessing me with new friends.ผมรู้ ว่าภายนอกผมต่างจากคนอื่นแต่ข้างในนั้นผมก็เหมือนกับทุกคนแหละ มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกแย่มาก ๆ จนไม่อยากไปโรงเรียนเพื่อที่จะไม่ต้องไปเจอเรื่องแย่ ๆ พวกนั้น แต่ผมก็ได้รับการชูใจจากพ่อแม่ในการที่จะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น และให้เริ่มหาเพื่อนโดยการไปพูดคุยกับเด็กบางคน ไม่นานนักเด็กนักเรียนเหล่านั้นก็รู้ว่าผมก็เหมือนพวกเขานั้นแหละ และจากตรงนั้น พระเจ้าก็อวยพรผมในการพบเพื่อนใหม่There were times when I felt depressed and angry because I couldn't change the way I was, or blame anyone for that matter. I went to Sunday School and learnt that God loves us all and that He cares for you. I understood that love to a point as a child, but I didn't understand that if God loved me why did He make me like this? Is it because I did something wrong? I thought I must have because out of all the kids at school, I'm the only weird one. I felt like I was a burden to those around me and the sooner I go, the better it'd be for everyone. I wanted to end my pain and end my life at a young age, but I am thankful once again, for my parents and family who were always there to comfort me and give me strength.มีบางเวลาที่ผมรู้สึก หดหู่และโกรธเกรี้ยวเพราะผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกาย ผม หรือไม่สามารถโทษใครได้สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไปโรงเรียนสอนศาสนาวันอาทิตย์และได้เรียนรู้ว่าพระเจ้ารักเราทุกคนและ พระองค์ทรงห่วงใยเรา ผมก็เข้าใจความรักในแบบเด็ก ๆ แต่ผมไม่เข้าใจว่า ถ้าพระเจ้ารักผม ทำไมพระองค์ถึงทำให้ผมเป็นแบบนี้? เป็นเพราะว่าผมทำอะไรผิดหรือเปล่า? ผมคิดว่าผมต้องทำอะไรผิดแน่เลยเพราะจากเด็กทุกคนในโรงเรียน มีผมคนเดียวที่ประหลาด ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมเป็นภาระของคนรอบ ๆ ตัวผม และถ้าผมยิ่งตายเร็วเท่าไหร่ ทุกคนก็คงสบายขึ้นเท่านั้น ผมต้องการที่จะจบความเจ็บปวดและจบชีวิตนี้ด้วยอายุเพียงน้อยนิด แต่ผมก็ต้องขอบคุณอีกครั้งหนึ่ง สำหรับพ่อแม่และครอบครัวที่อยู่ตรงนั้นเพื่อผมตลอดเวลาเพื่อที่จะทำให้ผม รู้สึกดีและเข้มแข็ง
Due to my emotional struggles I had experienced with bullying, self esteem and loneliness, God has implanted a passion of sharing my story and experiences to help others cope with whatever challenge they have in their life and let God turn it into a blessing.เนื่องจากการต้องดิ้นรนใน ด้านอารมณ์ของผม ผมต้องเจอกับการกลั่นแกล้ง การเคารพตัวเอง และความโดดเดี่ยว พระเจ้าได้ปลูกฝังความหลงไหลในการแบ่งปันเรื่องราวและประสบกาณ์ของผมเพื่อ ช่วยเหลือคนอื่นในการรับมือกับความท้าทายใด ๆ ก็ตามที่พวกเขาต้องเจอในชีวิตและยอมให้พระเจ้าเปลี่ยนเรื่องเหล่านั้นเป็น พระพรTo encourage and inspire others to live to their fullest potential and not let anything get in the way of accomplishing their hopes and dreams.One of the first lessons that I have learnt was not to take things for granted.เพื่อหนุนใจและดลใจให้ผู้อื่นใช้ชีวิตอย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ และไม่ยอมให้สิ่งใดเข้ามาขวางความหวังและฝันของพวกเข้าได้บทเรียนหนึ่งในเรื่องแรก ๆ ที่ผมได้เรียนรู้ก็คือการที่จะไม่ทึกทักเอาเอง

"And we know that in all things God works for the best for those who love Him."That verse spoke to my heart and convicted me to the point where that I know that there is no such thing as luck, chance or coincidence that these "bad" things happen in our life."และเรารู้ ว่าพระเจ้ากระทำดีที่สุดในทุกสิ่งเพื่อคนที่รักพระองค์" คำพูดนั้นโดนใจผมมากและพิสูจน์ให้เห็นว่าไม่มีสิ่งที่เรียกว่า โชค หรือความบังเอิญที่ทำให้สิ่ง "เลวร้าย" นี้เกิดขึ้นในชีวิตของเราI had complete peace knowing that God won't let anything happen to us in our life unless He has a good purpose for it all. I completely gave my life to Christ at the age of fifteen after reading John 9.Jesus said that the reason the man was born blind was "so that the works of God may be revealed through Him." I truly believed that God would heal me so I could be a great testimony of His Awesome Power. Later on I was given the wisdom to understand that if we pray for something, if it's God's will, it'll happen in His time. If it's not God's will for it to happen, then I know that He has something better. I now see that Glory revealed as He is using me just the way I am and in ways others can't be used.ผมได้พบกับความสงบอย่างสมบูรณ์ในการได้ รู้ว่าพระเจ้าจะไม่ปล่อยให้สิ่งใดเกิดขึ้นกับเราถ้าพระองค์ไม่มีจุดหมายที่ ดีสำหรับเราทุกคน ผมอุทิศทั้งชีวิตของผมให้กับพระเจ้าเมื่อผมอายุ 15 หลังจากได้อ่าน ยอห์น บทที่ 9พระเยซูกล่าวว่าเหตุผลที่คนตาบอดเกิด มาตาบอดก็เพราะ "เพื่อว่างานของพระเจ้าจะได้รับการสรรเสริญผ่านทางคนนั้น" ผมเชื่ออย่างยิ่งว่าพระเจ้าจะรักษาผมเพื่อที่ผมจะได้เป็นพยายานอันยิ่งใหญ่ ให้กับพลังอันดีเลิศของพระองค์ หลังจากนั้นผมก็ได้รับสติปัญญาที่จะเข้าใจว่าถ้าเราอธิฐานเพื่อสิ่งใด ถ้าสิ่งนั้นเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า สิ่งนั้นจะเกิดขึ้นในเวลาของพระองค์ ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่พระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้เกิดขึ้น ผมก็รู้ว่าพระองค์มีสิ่งที่ดีกว่าให้กับผม ตอนนี้ผมได้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์ในการใช้ผมในสิ่งที่ผมเป็นและเป็น สิ่งที่คนอื่นไม่มีI am now twenty-three years old and have completed a Bachelor of Commerce majoring in Financial Planning and Accounting. I am also a motivational speaker and love to go out and share my story and testimony wherever opportunities become available. I have developed talks to relate to and encourage students through topics that challenge today's teenagers. I am also a speaker in the corporate sector.ตอนนี้ผมอายุ 23 ปีและสำเร็จปริญญาตรีด้านการค้า เอกการวางแผนด้านการเงินและบัญชี ผมยังเป็นนักพูดให้กำลังใจและรักที่จะออกไปข้างนอกและแบ่งปันเรื่องราวของผม และเป็นพยาน ณ ที่ใดก็ตามที่โอกาสเป็นใจ ผมได้พัฒนาการพูดเพื่อให้เกี่ยวโยงกับการให้กำลังใจนักเรียนผ่านทางหัวข้อ ที่เป็นเรื่องท้าทายสำหรับเด็กวัยรุ่นในสมัยนี้ นอกจากนั้นผมยังเป็นนักพูดในภาคธุรกิจอีกด้วย

I have a passion for reaching out to youth and keep myself available for whatever God wants me to do, and wherever He leads, I follow.ผมมี ความรักในการยื่นมือออกไปช่วยเยาวชน และการทำตัวเองให้ว่างเพื่อสิ่งใดก็ตามที่พระเจ้าอยากให้ผมทำ และที่ใดก็ตามที่พระองค์ทรงนำ ผมตามI have many dreams and goals that I have set to achieve in my life. I want to become the best witness I can be of God's Love and Hope, to become an international inspirational speaker and be used as a vessel in both Christian and non-Christian venues. I want to become financially independent by the age of 25, through real estate investments, to modify a car for me to drive and to be interviewed and share my story on the "Oprah Winfrey Show"!Writing several best-selling books has been one of my dreams and I hope to finish writing my first by the end of the year. It will be called "No Arms, No Legs, No Worries!"ผม มีความฝันและเป้าหมายมากมายที่ผมตั้งไว้เพื่อที่จะทำให้สำเร็จในชีวิตนี้ ผมอยากจะเป็นพยานที่ดีที่สุดที่ผมจะเป็นได้สำหรับความรักและความหวังของพระ เจ้า อยากเป็นนักพูดให้กำลังใจในระดับสากล และเพื่อถูกใช้เป็นภาชนะทั้งในเรื่องของคริสเตียนและเรื่องอื่น ๆ ผมอยากมีอิสระทางการเงินเมื่ออายุ 25 ผ่านทางการลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ เพื่อออกแบบรถสำหรับผมที่จะขับได้และอยากได้รับการสัมภาษณ์และแบ่งปันเรื่อง ราวของผมผ่านทางรายการ "โอปราห์ วินฟรี โชว์"!การได้เขียนหนังสือหลาย เล่มที่ติดอันดับขายดีที่สุดก็เป็นหนึ่งในความฝันของผม และผมหวังว่าจะเขียนหนังสือเล่มแรกให้เสร็จภายในสิ้นปีนี้ หนังสือเล่มนี้จะมีชื่อว่า "ไม่มีแขน ไม่มีขา ไม่มีกังวล!"

I believe that if you have the desire and passion to do something, and if it's God's will, you will achieve it in good time. As humans, we continually put limits on ourselves for no reason at all! What's worse is putting limits on God who can do all things. We put God in a "box".The awesome thing about the Power of God, is that if we want to do something for God, instead of focusing on our capability, concentrate on our availability for we know that it is God through us and we can't do anything without Him. Once we make ourselves available for God's work, guess whose capabilities we rely on? God's!ผม เชื่อว่าถ้าคุณมีความปรารถนาและความหลงไหลที่จะทำสิ่งใด และถ้าสิ่งนั้นเป็นประสงค์ของพระเจ้า คุณก็จะทำสำเร็จในเวลาที่เหมาะสม จากการเป็นมนุษย์นี้เอง ทำให้เรามักจะจำกัดตัวเองโดยไร้เหตุผล! สิ่งที่แย่กว่านั้นก็คือการจำกัดความสามารถของพระเจ้าใตการกระทำทุกสิ่ง เราจำกัดพระเจ้าลงใน "กล่อง"สิ่งที่ดีเกี่ยวกับพลังของพระเจ้าก็คือ การที่ถ้าเราต้องการที่จะทำสิ่งใดก็ตามเพื่อพระองค์ แทนที่จะสนใจความสามารถของเรา ให้เพ่งความสนใจไปที่เวลาที่เรามีที่จะให้พระองค์ เพราะเรารู้ดีว่าสิ่งที่กระทำนั้นเป็นสิ่งที่พระเจ้าทำผ่านเรา และเราไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลยหากปราศจากพระองค์ แต่เมื่อเราทำตัวให้ว่างเพื่องานของพระเจ้าแล้ว ลองเดาดูซิว่าความสามารถของใครที่เราจะพึ่งพา? ของพระเจ้าไง!
ถ้าอยากรู้จักเขามากขึ้น ไปอ่านสเปซของเขาได้ที่http://www.myspace.com/lifewithoutlimbs

คลิปของ Nick Vujicic ชมแล้วได้กำลังใจใช้ชีวิตต่อไป ขึ้นอีกเยอะ

เพื่อนผู้พิการ(จากขอนแก่น)

คุณมงคล เป็นหนึ่งในเพื่อนผู้พิการที่ตัดสินใจเดินทางจากข่อนแก่นเพื่อมาทำขาเทียมไกลถึงเชียงใหม่ ด้วยความเชื่อมั่นในคุณภาพและฝีมืออันชำนาญของเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิขาเทียม นั่นเอง

สัมภาษณ์คร่าวๆ ทราบว่า คุณมงคลพิการมาแต่กำเนิดแต่ได้สวมกายอุปกรณ์เทียมมา นานกว่า 25 ปีแล้ว ปอยอัศจรรย์ใจจริงๆ ที่คุณมงคลสามารถเดินได้ดีขนาดนี้ เพราะขนาดปอยขาขาดข้างเดียวว่าลำบากแล้วนะ นี่ 2 ข้าง โอ้โห ยกนิ้วให้ในความพยายามและอุตส่าหะ

ไปทำขาเทียมที่มูลนิธิขาเทียมมาล่ะ

ไม่ได้เข้ามาอัพบล็อกเลย เพราะไปทำขาเทียมข้างใหม่ที่มูลนิธิขาเทียมมาเมื่อต้นเดือน(มิ.ย. 2552)

ข้าพเจ้ารู้สึกปลาบปลื้มใจและเป็นพระมหากรุณาที่สมเด็จย่าและทั้งสมเด็จพระพีนางทรงมีพระเมตตาต่อผู้พิการแขนขา หากไม่มีทั้ง 2 พระองค์ ข้าพเจ้าและเพื่อนคนพิการท่านอื่นอีกมากมายก็คงไม่มีปัญญาทำขาเทียมข้างใหม่ได้แน่ เพราะต้องเสียค่าใช้จ่ายเยอะมากๆ เฉพาะราคาค่าเท้าเทียมก็4-5,000 บาทได้ ไม่รวมค่าเบ้าและอื่นๆ อีก ข้าพเจ้าและเพื่อนคนพิการต้องขอกราบขอบพระคุณในพระมหากรุณานี้ รวมทั้งนายแพทย์และเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิขาเทียมทุกๆ ท่าน ที่ให้ความช่วยเหลือข้าพเจ้าเป็นอย่างดี (หากข้าพเจ้าใช้ถ้อยคำใดๆ ในบทความนี้ไม่เหมาะต้องกล่าวคำขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วย)